fbpx

Jacqueline Verhoef

Mijn ‘Mark Tuitert-Momentje’

Terugkijkend op mijn leven tot nu toe, kan ik nu al een aantal belangrijke keerpunten ontwaren. Een van deze bepalende momenten was, wat ik gekscherend ook wel, ‘Mijn Mark Tuitert-momentje’ noem. Het was februari 2010 en het jaar ervoor had ik ook al een belangrijk keerpunt (of beter gezegd; dieptepunt) bereikt.

Ergens in dat jaar werd ik namelijk op een ochtend wakker en wist het zeker; Zó wil ik niet verder, zó wil ik niet doorgaan tot mijn 80ste!

Ik had op dat moment een op het oog goed leven en tegelijkertijd was er eigenlijk ook van alles mis. Ik kwakkelde met mijn lijf, leven, relatie en wist van gekkigheid niet hoe alle ballen hoog te. Ik gaf -zonder dat ik me het op dat moment bewust realiseerde- meer aan alles en iedereen dan ik eigenlijk te geven had.

Ik ging veelal aan mezelf voorbij en liep leeg op mijn harde werken, relatie, het voldoen aan verwachtingen en eisen, het onderhouden van een sociaal leven, parttime een eigen praktijk naast mijn baan, dragen in (de stress van) het bedrijf van mijn toenmalige vriend, een hand vol dieren om te verzorgen, wonen in een karakteristieke ‘nog wel heeeel veel aan op te knappen’ boerderij uit 1773 enz.

Het aantal ballen om hoog te houden leek alsmaar meer te worden en het begon me steeds zwaarder te vallen. Of eigenlijk, het viel me al jaren (te) zwaar, maar dit besef kwam domweg niet in me op. Want, wat had ik nu te klagen? Iedereen is wel eens moe, heeft wel een last van stress, heeft wel eens geen zin, moet zichzelf wel eens door de dag heen slepen, wordt wel eens niet uitgerust wakker, heeft weleens gedoe in zijn relatie… En ach, dat lichaam van mij, echt ziek wilde ik het nu ook weer niet noemen, er zijn genoeg mensen die er veel slechter aan toe zijn, dus waar heb ik eigenlijk over?En zo suste ik mezelf telkens weer in slaap. Eerst vanuit onwetendheid later vanuit noodzaak, want toegeven dat ik mijn grens bereikt had of eigenlijk al lang geleden overschreden had en dat zelfs mijn reservevaatje uitgeput was?! Ik moest er niet aan denken!

En waarom eigenlijk niet? Het idee dat ik gefaald had? Dat ik niet goed genoeg was? Dat ik een opgever zou zijn? Dat ik nee zou moeten zeggen? Dat het allemaal als een kaartenhuis in elkaar zou zakken? Dat ik niet wist hoe het anders moest? Dat ik alles al geprobeerd had wat ik kon bedenken? Dat ik niet wilde zeuren? Niet kleinzerig wilde zijn? Dat er een beerput opengetrokken zou worden? En ga zo nog maar even door, ik grossierde in redenen om niet op de rem te trappen.

En op een ochtend in 2009 was het moment daar, ik werd wakker, durfde mezelf aan te kijken en te zeggen, tot hier en niet verder, zó wil ik niet doorgaan tot mijn 80ste!

Na een lange worsteling had ik eindelijk het lef gevonden om dit te erkennen en mezelf beter te gunnen. En hiermee ontstond langzaam maar zeker de ruimte voor mij om in beweging te komen. Weliswaar met horten en stoten, soms vol vertrouwen, vaker vol angst, verdriet en weerstand. En toch, gaandeweg groeide mijn moed en steeds dapperder ging ik op zoek naar wat ik dan wel wilde en hoe ik de veranderingen in kon zetten.
En een van de meest belangrijke momenten hierin was mijn zogenaamde ‘Mijn Mark Tuitert-momentje’. Februari 2010, Mark Tuitert verovert tijdens de winterspelen een Olympische Medaille en de beelden die mij diep raakten waren die van een immens gelukkige man die maar 1 ding wilde en dat is zijn geluk en overwinning delen met zijn vrouw.
Toen ik dat zag kon ik maar alleen maar denken; dat wil ik ook! Begrijp me niet verkeerd, niet de schaatscarrière en wel het zó immens gelukkig zijn, vanuit mijn tenen van iemand houden. Iemand bij wie ik me vrij voel om zowel mijn ‘overwinningen’ als tegenslagen te delen.
En met het erkennen van deze diepe wens, werd een nieuwe toon gezet in mijn leven. Ben ik mijn weg gegaan en heb ik -met vallen en opstaan- toegewerkt naar waar ik nu ben. En het was soms diep gaan, het waren soms harde lessen, het heeft tijd gekost en ik kan nu oprecht zeggen ‘Het is me gelukt! En tegelijkertijd ben ik nog steeds onderweg, ben ik nog niet klaar en zal ik -en met mij ieder mens- dat ook nooit zijn. En dat is ook hoe ik denk dat het hoort te zijn; een voortdurend proces van leren en ontwikkelen.
En nu de balans opmakend, durf ik ook te zeggen dat ik de meest waarlijke stappen in mijn leven en ontwikkelingsproces altijd zet(te) onder het toeziend oog van leraren die niet binnen de geijkte hokjes en kaders passen.
Leraren die zich ook aandienden in gedaanten van paarden. Telkens weer bewijzen juist zij zich onnavolgbaar op vele lagen en manieren. Hun zuiverheid in afstemmen en voelen, hun eerlijkheid en unieke manier van liefdevol confronteren, maakt dat ik telkens weer het lef en de overgave vind (en vond) om dat wat mij vast- en tegenhoudt werkelijk aan te kijken. Om waarlijk te doorleven en transformeren. Stap voor stap oud zeer, (on)bewuste beperkende gedachten, -gedragingen en -overtuigingen achter me latend. Steeds dichter komend bij wie ik waarlijk mag zijn: mezelf, Mijn Zelf.
Mijn overgave vindt haar voedingsbodem niet langer in slachtofferschap, zij vindt deze in meesterschap. En deze laatste blijkt oneindig veel vruchtbaarder te zijn dan ik ooit heb durven vermoeden!
En dit is wat ik eenieder toewens, bij elke stap die we gaan op ons levenspad. Het lef en de overgave die nodig zijn om waarlijk te groeien naar een volgende laag in ons bestaan.
En ik voel me immens dankbaar dat ook ik me ontwikkeld heb tot een trainer en coach die niet binnen de voor de hand liggende kaders past. En ben ik dankbaar dat ik het lef heb gehad en de steun heb ervaren om mijn anders kijken- en luisteren naar als meerwaarde te integreren in mijn opleidingen. Dat ik mijn eigen unieke draai heb mogen geven aan alle kennis en kunde die in mij is ontwikkeld en verenigd, om hiermee een waarlijk verschil te mogen maken voor mensen, bedrijven en dieren!

Met liefde,

Jacqueline Verhoef

Holistisch Trainer

Sara de Vries

Just Start, klinkt zo simpel – echter dat is het meestal niet

1 februari 2011 
Werd er een engeltje geboren ….en zomaar ineens stond heel mijn leven op de kop.
Alles wat ik dacht te weten over hoe het leven in elkaar stak, wat ik geloofde of waar ik op vertrouwde …. ineens …. weg. 

Daar lag ik dan, in elkaar gezakt op de bodem. Waar ik ondanks of dankzij alles – toch nog een ‘sparkle of life’ voelde.
Ik wist diep vanbinnen: ik weet niet hoe, maar hier moet iets goeds van komen en dat is wat ik ga doen, daar ga ik naar op zoek!
Stap voor stap, beetje bij beetje, zoekend en proberend, met volharding en telkens iets meer vertrouwen; heb ik mijn leven opnieuw opgebouwd en ingekleurd. Mijn proces heeft ertoe geleid dat mijn ‘life- event’ een verrijkende kracht in mijn leven is geworden. Ik heb ontdekt dat dit dus echt kan! En het is iets wat ik jou ook toewens.
Het leven is niet makkelijk en er is veel narigheid in de wereld, en toch is het mogelijk om van je eigen leven iets moois te maken; ondanks of dankzij jouw ‘life event’. 

26 oktober 2018
En toen, weer een volgende ‘life-event’ want het leven zit er vol van 😊  
Dat ging niet zomaar of vanzelf want  ‘’Life is simpel – never easy’’ maar met ondertussen wat meer ‘kilometers in de benen’ liep het deze keer toch vrij soepel. Dat is dan weer het voordeel van ‘een leven lang leren’: je wordt er wat handiger in.
Het klinkt zo ‘simpel’: elke reis begint immers met een eerste stap. Echter ‘easy’ dat is het meestal niet. Zeker als er eerst een blokkade -of twee-  moet worden doorgewerkt, om de weg vrij te maken zodat je op pad kan. En tegelijkertijd, die blokkades doorwerken is al de start. Zo ook mijn start: die van starten als zelfstandig ondernemer.
2018 begon met het sluiten van de locatie waar ik in loondienst werkte; en met deze verandering ontstond bij mij het gevoel ‘ik mis het fundament en de verbinding met het bedrijf’. De zoektocht naar ‘hoe verbind ik me met dit bedrijf’ leidde vanzelfsprekend naar de vraag ‘hoe verbind ik me met mijzelf’ – en daar deed ik de ont-dekking: dat ik graag zelfstandig & anders verder wilde. Dat was een aangename verrassing! De kramp die volgde was minder aangenaam zullen we maar zeggen.
Want de wens en een weten om het anders te willen doen, voelde heel creatief, energiek, bevrijdend en enthousiasmerend en achter de schermen werkte ik daar enthousiast aan. Het dan ook daadwerkelijk doen, verantwoordelijkheid nemen, ‘ondanks alles’ er vol voor gaan en de stap voorwaarts zetten, daar kwam ik een grote angst tegen.
De zekerheden van in loondienst zijn bij een groot bedrijf, en de vertrouwdheid van de rol als werknemer loslaten; en een onbekende nieuwe weg in slaan…..kan ik dat wel? en weet ik dan wel de weg?Ondanks vragen en onzekerheden, ondanks alles wat nieuw en onbekend is, ondanks de knikkende kniën en de zorgen die mijn hoofd hierbij had – was er ook iets van zekerheid: niet veranderen en blijven zitten in loondienst is het niet meer.

Het kruispunt van ‘ik weet niet hoe, maar dit moet anders’ heb ik ook nu weer genomen. En deze keer startte de reis naar het onbekende met een al gevulde rugzak van dat wat in februari 2011 in mij geboren werd: dapperheid, (harte)kracht, geloof en vertrouwen. Dat maakte het deze keer wel makkelijker; en de eerste stap moet nog steeds wel gezet worden. Elke keer weer.

Nu sta ik naast Jacqueline in onze samenwerkingsverband ‘Kleur Je Leven Opnieuw In’. Waar we onze krachten bundelen en onze talenten gezamenlijk inzetten om diegene te begeleiden die met zijn of haar kruispunt, verandering, nieuwe route, en zoektocht naar ‘anders’ worstelt.

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten om met mijn reiservaring jou te begeleiden in de praktische vormgeving van jouw unieke leven.

Liefs Sara

Wij gebruiken cookies om u de beste online ervaring te bieden. Door akkoord te gaan, accepteert u het gebruik van cookies in overeenstemming met ons cookiebeleid.

Privacy Settings saved!
Privacy-instellingen

Wij gebruiken cookies om u de beste online ervaring te bieden. Door akkoord te gaan, accepteert u het gebruik van cookies in overeenstemming met ons cookiebeleid.


We verzamelen gegeven over bezoeken aan onze website, om gerichte verbeteringen door te kunnen voeren.

Liever niet
Accepteren